𝐻𝑒𝑡𝑜 𝑛𝑎𝑛𝑎𝑚𝑎𝑛, 𝑛𝑎𝑠𝑎 𝑖𝑠𝑎𝑛𝑔 𝑘𝑎𝑙𝑎𝑔𝑖𝑡𝑛𝑎𝑎𝑛 𝑠𝑎 𝑖𝑠𝑎𝑛𝑔 𝑠𝑎𝑛𝑔𝑎𝑛𝑔-𝑑𝑎𝑎𝑛 𝑘𝑢𝑛𝑔 𝑡𝑖𝑙𝑎 𝑎𝑘𝑜’𝑦 𝑙𝑖𝑙𝑖𝑠𝑎𝑛 𝑜 𝑚𝑎𝑛𝑎𝑛𝑎𝑡𝑖𝑙𝑖 𝑛𝑎𝑙𝑎𝑛𝑔?

Balang Araw…

Darating din ang umagang na walang 𝒔𝒂𝒌𝒊𝒕 𝒏𝒂 𝒅𝒊𝒏𝒂𝒅𝒂𝒍𝒂,
Gigising ako na walang bigat sa aking dibdib na dahil sa mga ala-ala.
Walang bigat sa dibdib na syan’g humahadlang sa aking paghinga.

Balang araw….
Matutunan ko na ring —
𝑖𝑠𝑢𝑙𝑎𝑡 𝑘𝑎 𝑎𝑡 𝑖𝑡𝑎𝑔𝑜 𝑠𝑎 𝑖𝑏𝑎𝑛𝑔 𝑝𝑎ℎ𝑖𝑛𝑎, hindi bilang isang sugat,
hindi bilang isang pangungulila,
kundi… bilang isang kwento—
na syang minsa’y nagbigay ngiti at luha ko.

Itatago na kita sa pagitan ng 𝐭𝐢𝐧𝐭𝐚 at 𝐩𝐚𝐩𝐞𝐥 ko,
at hindi na sa pagitan ng librong ‘to.

Matutunan kong 𝙡𝒂𝙜𝙮𝒂𝙣 𝙣𝙜 𝙠𝒂𝙩𝒂𝙥𝙪𝙨𝒂𝙣—ng 𝐭𝐮𝐥𝐝𝐨𝐤,
lahat ng obrang nagawa.
kahit hindi ko man ito gusto,
kahit parang… tila’y 𝘀𝗮𝗿𝗶𝗹𝗶𝗻𝗴 𝗯𝘂𝗵𝗮𝘆 ko
ang 𝑡𝑖𝑛𝑎𝑡𝑎𝑝𝑜𝑠 𝑘𝑜.

Matutuhan kong, hindi ka na ihahambing,
sa mga 𝐭𝐚𝐥𝐚, sa 𝐛𝐮𝐰𝐚𝐧, at sa malawak na 𝐤𝐚𝐥𝐚𝐧𝐠𝐢𝐭𝐚𝐧.
Dahil nagkaroon ng minsan, ikaw ang lahat na ‘yon sa akin…

Ang kalangitan na siyang nagging kanlungan ng mga pangarap ko.

Ngunit ngayon, kailangan kong tanggapin
na ang kalangitang ‘yon ay hindi 𝑝𝑎𝑟𝑎 𝑠𝑎 𝑎𝑘𝑖𝑛,
na parang ako’y isang bituin,
na piniling hindi mo saklawin.

Balang araw…
Matutunan ko rin ang 𝐦𝐚𝐠𝐦𝐚𝐡𝐚𝐥,
𝘮𝘢𝘨𝘮𝘢𝘩𝘢𝘭 𝘯𝘨 𝘩𝘶𝘴𝘵𝘰, 𝘯𝘢 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘯𝘢 𝘯𝘢𝘴𝘢𝘴𝘢𝘬𝘵𝘢𝘯.

𝐏𝐞𝐫𝐨 𝐬𝐚 𝐧𝐠𝐚𝐲𝐨𝐧…
𝑯𝒂𝒚𝒂𝒂𝒏 𝒎𝒐 𝒎𝒖𝒏𝒂 𝒂𝒌𝒐𝒏𝒈 𝒎𝒂𝒏𝒂𝒕𝒊𝒍𝒊 𝒓𝒊𝒕𝒐…
Hayaan mo akong—
maging 𝑝𝑎𝑘𝑠𝑎 ka,
sa lahat ng mga obrang nakatago na sinulat ko sa bawat 𝒑𝒂𝒉𝒊𝒏𝒂.

Hayaan mo akong ilarawn ka,
𝑠𝑎 𝑏𝑎𝑤𝑎𝑡 𝑠𝑎𝑙𝑖𝑡𝑎𝑛𝑔 𝑖𝑠𝑖𝑛𝑢𝑙𝑎𝑡 𝑘𝑜 𝑠𝑎 𝑑𝑖𝑙𝑖𝑚,
sa mga 𝐛𝐚𝐠𝐚𝐲, 𝐩𝐚𝐡𝐢𝐧𝐚, at 𝐭𝐚𝐥𝐮𝐝𝐭𝐨𝐝 na ako lang ang nakakaalam.
Na s’yang inalay ko para hindi kahit kanino, kundi lamang 𝒔𝒂𝒚𝒐.

Sana’y hayaan mo akong,
lagyan ng tambilogan ang ating kwento,
𝐢𝐬𝐚𝐧𝐠 𝐤𝐮𝐰𝐞𝐧𝐭𝐨𝐧𝐠 𝐚𝐤𝐨 𝐥𝐚𝐧𝐠 𝐚𝐧𝐠 𝐬𝐮𝐦𝐮𝐥𝐚𝐭,
𝑎𝑡 𝑖𝑘𝑎𝑤 𝑎𝑦 𝑘𝑎𝑖𝑙𝑎𝑛𝑚𝑎𝑛 ℎ𝑖𝑛𝑑𝑖 𝑛𝑎𝑔𝑖𝑛𝑔 𝑏𝑎ℎ𝑎𝑔𝑖 𝑛𝑖𝑡𝑜.

Hayaan mo akong tanawin ka sa 𝐦𝐚𝐥𝐚𝐲𝐨—
habang pinagmamasdan kang
𝑢𝑛𝑡𝑖-𝑢𝑛𝑡𝑖𝑛𝑔 𝑛𝑎𝑔𝑖𝑔𝑖𝑛𝑔 𝑎𝑙𝑎𝑎𝑙𝑎,
𝑘𝑎𝑠𝑎𝑚𝑎 𝑛𝑔 𝑚𝑔𝑎 𝑏𝑖𝑡𝑢𝑖𝑛, 𝑏𝑢𝑤𝑎𝑛,
𝑎𝑡 𝑛𝑔 𝑏𝑢𝑜𝑛𝑔 𝑘𝑎𝑙𝑎𝑛𝑔𝑖𝑡𝑎𝑛.

𝐇𝐚𝐲𝐚𝐚𝐧 𝐦𝐨 𝐚𝐤𝐨𝐧𝐠 𝐦𝐚𝐡𝐚𝐥𝐢𝐧 𝐤𝐚,
ℎ𝑎𝑦𝑎𝑎𝑛 𝑚𝑜 𝑎𝑘𝑜𝑛𝑔 𝑚𝑎𝑔𝑝𝑎𝑘𝑎𝑡𝑎𝑛𝑔𝑎,
𝘩𝑎𝘯𝘨𝘨𝑎𝘯𝘨 𝘴𝑎 𝘱𝘶𝘴𝘰 𝘬𝘰̲’̲𝘺 𝘮𝑎𝘨𝘴𝑎𝑤𝑎,
at kusang kumawala sa lahat ng sakit at ala-ala na aking dinama,
sa 𝒊𝒔𝒂𝒏𝒈 𝒌𝒘𝒆𝒏𝒕𝒐𝒏𝒈 hindi naman nagsimula ngunit ito’y patapos na,
ngunit nananatili itong buhay,
bitbit ang mga sugat na iniwan mo.

𝐃𝐚𝐡𝐢𝐥 𝐬𝐚 𝐛𝐚𝐰𝐚𝐭 𝐩𝐚𝐧𝐚𝐠𝐡𝐨𝐲 𝐧𝐠 𝐩𝐮𝐬𝐨𝐧𝐠 ‘𝐭𝐨,
bawat tibok na nagiging kirot,
𝑎𝑦 𝑝𝑎𝑎𝑙𝑎𝑙𝑎 𝑛𝑎 𝑘𝑎ℎ𝑖𝑡 𝑘𝑎𝑖𝑙𝑎𝑛𝑚𝑎’𝑦 𝑤𝑎𝑙𝑎𝑛𝑔 𝑏𝑎𝑙𝑎𝑛𝑔𝑘𝑎𝑠 𝑛𝑎 𝑛𝑎𝑏𝑢𝑜.
Ako pa rin ang nakasulat sa gilid ng pahina—
isang pangungusap na kailanma’y di naibigkas,
isang tala na hindi naisama sa pangunahing kuwento,
na hindi ko pa kayang 𝐢𝐬𝐚𝐫𝐚.

𝐵𝑎𝑙𝑎𝑛𝑔 𝑎𝑟𝑎𝑤.
Matutuhan ko na ring maging 𝐦𝐚𝐥𝐚𝐲𝐚—
matutunan ko ding yakapin ang sakit, hanggang mawala,
ang hayaan ang kirot ay kusang gumaling.
habang puso’y 𝐧𝐚𝐭𝐮𝐭𝐨𝐧𝐠 𝐬𝐚𝐫𝐢𝐥𝐢’𝐲 𝐦𝐮𝐥𝐢𝐧𝐠 𝐦𝐚𝐡𝐚𝐥𝐢𝐧.

Balang araw,
makikita kitang masaya
at sa halip na lumuha,
ngingitian kita.
At sa gitna ng lahat ng mga salitang hindi ko na kayang sambitin,
ay sasabihin ko sa wakas,
“Masaya akong masaya ka.”

Ngunit sa ngayon…
Sana.
Sana bukas.
O kahit sa balang araw na tiyak na darating,
𝒌𝒂𝒌𝒂𝒚𝒂𝒏𝒊𝒏 𝒌𝒐 𝒏𝒂𝒓𝒊𝒏𝒈 𝒎𝒂𝒉𝒂𝒍𝒊𝒏 𝒂𝒏𝒈 𝒔𝒂𝒓𝒊𝒍𝒊 𝒌𝒐,
gaya ng pagmamahal ko sayo.

—𝒾𝓉ℴ 𝒶𝓃ℊ 𝓈𝒾𝓂𝓊𝓁𝒶, ℊ𝒾𝓉𝓃𝒶, 𝒶𝓉 𝒶𝓃ℊ 𝒹𝓊𝓁ℴ 𝓃𝒾𝓉ℴ𝓃ℊ 𝓀𝓌ℯ𝓃𝓉ℴ.

-image| ctto